Bewust-Heel
Vul het leven met jezelf in plaats van dat je jezelf vult met het leven

Laat duidelijk zijn voor de lezers dat Ayahuasca geen drug (waarmee je je gevoel onderdrukt) is maar juist een zeer krachtig plantenextract/thee die de gebruiker in staat stelt buiten de werkelijkheid zoals wij die waarnemen met ons hoofd/ego wat er vaak tussen zit, te kijken. Hierdoor kan de gebruiker (omdat het altijd controle houdende hoofd opzij moet stappen) kijken voorbij aan de hokjes en grenzen/gevangenis van dit beperkte/vergankelijke leven. Het stelt je JUIST in staat WEL te voelen. Er ontstaan daardoor enorme inzichten en een gevoel van eenheid met alles en iedereen waardoor het leven nooit meer hetzelfde beleefd kan worden. Het schept vrijheid van angsten en de mogelijkheid om vanuit het hart te gaan leven. Waar je normaal tegen gehouden wordt in emoties moet je je nu overgeven en kun je daardoor die belemmerende emoties loslaten en vrij zijn van beperkingen. Moeilijk te bevatten als je het zelf niet hebt meegemaakt. De beste omschrijving die ik er voor heb is een BIJNA DOOD ERVARING. 

Al ruim een jaar was ik er door een vriendin van mij op attent gemaakt wat Ayahuasca voor je kan doen maar ik zag dat niet voor me, ik oordeelde erover en had een aversie tegen drugs (wat het dus ook niet bleek te zijn!). Toch bleef het steeds terug komen en ik wist dat ik er een keer aan zou gaan geloven. Ik ging er over lezen en verbazingwekkend was het dat het precies aansloot op hoe ik in het leven sta en de dingen benader. Ayahuasca won mijn vertrouwen!

Zoals velen die mij kennen weten ben ik nogal wat jaren op reis in mijzelf en zijn er vele heftige thema’s uit mijn jeugd voorbij gekomen. (Extreme religie/sekte, geestelijke en lichamelijk mishandeling, ziekte). Ook tussen mijn 20ste en 30ste levensjaar is er nog veel nieuwe pijn voorbij gekomen (ziekte/zwangerschappen met extreem HG, overlijden ouders, verlaten extreme religie). Thema voor thema doorleefde ik alles en kwam ik tot meer en meer begrip over de overtuigingen en gevolgen die die jeugd had achtergelaten in mij. Het gaf mijn inzicht in waarom ik in het heden niet kon functioneren zoals ik voelde dat ik wel zou moeten kunnen. Toen ik dacht dat ik alles had gehad kwamen er begin dit jaar ook nog herinneringen aan misbruik in mijn vroege kinderjaren naar boven en alweer ging ik door een hel om dit te doorleven en los te laten. Omdat deze herinneringen pas nu boven kwamen dacht ik dat dat kwam omdat ik daar nu aan toe was en ik dus bij de kern uit gekomen was van mijn helingsproces (wat ook zo is). Echter hierna werd het niet beter althans ik bleef het gevoel hebben nog steeds niet te kunnen functioneren en te bereiken wat ik allemaal wens in mijn hart. Het was dan ook afgelope vrijdag dat ik er echt van binnenuit klaar mee..en klaar voor was. Ik liep naar mijn werk en zette krachtig de intentie dat ik NU wilde weten wie ik ben en welke informatie in mijn hart aanwezig is. Dat ik eindelijk wil zien..wie ik ben in essentie. En hoe dat liet ik los, als het antwoord maar zou komen. Eenmaal thuisgekomen voelde ik vanuit een impuls dat ik me wilde aanmelden voor een ayahuasca ceremonie en zo snel mogelijk. Ik schreef me dus in voor zondag maar omdat het al zo laat was liet ik het ook los in de zin van dat als ze me vandaag niet meer zouden bellen ik waarschijnlijk zou moeten wachten op een andere datum en dat het dan ook niet zo moest zijn. Een uur later werd ik gebeld. Het kon niet zondag, maar wel zaterdag. PFFFF dat is snel!!! Zonder na te denken besloot ik en de volgende dag was ik dus al vroeg op weg! Ik wist dat dit het antwoord op mijn uitgesproken intentie moest zijn want normaal ben ik niet zo impulsief. Spannend vond ik het wel maar er was een kalmte in me die me zei dat dit was waar ik naar op zoek was. En dat het GOED was.

Om 13 uur was ik op de mooie (nieuwe) locatie van Om-Mij Ayahuasca Holland in Zieuwent/Doetinchem.Gezellig een kopje thee en wat praten met de andere 7 deelnemers. Daarna een plekje uitzoeken voor de ceremonie. Ik werd heel sterk naar een plekje naast de open haard getrokken (later zou blijken waarom). De begeleider deed rond 14.00 de uitleg van hoe het in zijn werk gaat en we zetten de intentie waarom we gekomen zijn. Mijn intentie was: dat ik een lange weg gegaan ben om mij te ontdoen van alle overtuigingen en belemmeringen die ik uit mijn jeugd heb mee gekregen en dat ik tot nu toe alle thema s in mijn leven wel begrepen en gezien heb maar ik ergens NIET doorbreek tot de kern en dat ik nu graag wil weten wie ik echt ben zonder die gevangenis van mijn door mijn jeugd geprogrammeerde hoofd.

We dronken het plantenextract/thee in 2 fases met een kwartier tussenpose. Ik vond mezelf beste een held omdat ik het drankje niet vies vond, het tweede trouwens ook niet wat veel viezer is dan het eerste. Ik ging liggen onder mijn dekentje wachtend tot er iets zou gebeuren. Ik dacht nog zal je net zien dat er bij mij niets gebeurd, had ik niet om een dubbele dosis moeten vragen? Sommigen deden dat en zelfs mensen die hier ook voor de eerste keer aan deelnamen. Ach, kan altijd nog bij de tweede ronde nam ik mijzelf voor.

De muziek startte en ik sloot mijn ogen. Wat mij als eerste opviel was terwijl ik dacht dat ik ontspannen lag ik eigenlijk alles in mijn lijf had aangespannen. Vrij snel voelde ik al wat tranen stromen maar ik dacht dat ik gewoon een emotionele muts ben die van de muziek moest huilen. Ik dook nog wat dieper onder mijn dekentje. Ineens begon ik kleuren patronen te zien, rasters, vormen die zich op de muziek leken te bewegen. Ik hoor mezelf nog denken: ‘’GELUKKIG er gebeurd tenminste iets dit zit wel goed’’ en ik verwonderde me over de prachtige kleuren. Ik vond het allemaal geweldig. Tot de muziek ineens wel heel intens binnen leek te komen, ik steeds misselijker werd en een onbeschrijflijke angst voelde hier weer uit te willen omdat ik voelde dat ik geen controle meer had en de patronen mij wilden mee voeren. Ik vond ze ineens helemaal niet meer zo mooi en juist bedreigend. De muziek werd ook bedreigend in mijn gevoel het leek wel steeds harder te gaan terwijl dat niet zo was. Niemand zat aan die geluidsknop maar IK ervoer het zelf zo. Nadat ik gevraagd had of de muziek wat zachter mocht (hoe haal je het in je hoofd om dat te doen terwijl er misschien wel 7 anderen blij zijn met die mooie muziek) kreeg ik oordopjes die ik al niet meer wilde toen de begeleidster ze kwam brengen want het ging wel weer aldus mijzelf. Ik gaf een keer over en ging weer liggen. Hoe kwam ik hier weer uit en graag zo snel mogelijk?! Ik bedacht me dat de begeleider had gezegd dat je zoveel mogelijk je ogen moet sluiten om je mee te kunnen voeren in het proces maar hel no dat wilde ik niet dus ik bedacht: ik hou ze open en alles komt goed! Ik draai mij op mijn zij om de rest van de uren voor me uit te staren en zie daar een heuse spiegel onder de openhaard (vandaar dat ik voelde dat ik daar moest liggen) hoe bedoel je ik wil nu zien wie ik echt ben? Het werd mij pijnlijk duidelijk dat ik precies kreeg waar ik om gevraagd had. Jammer voor mij maar mijn ziel had samen met ayahuasca bedacht dat ik mijn ogen niet perse hoefde te sluiten om het proces aan te gaan. Degene die mij aanstaarde in de spiegel begon te vervormen. Haar/mijn gezicht veranderde. In een oudere dame, met hele grote diamanten blauw/groene ogen. Dan veranderde ze weer terug in een jong kind en talloze andere personen. Maar de ogen bleven keer op keer hetzelfde. Uiteindelijk vervormde ik niet meer maar leek ik meer op een Mytisch maar wel menselijk wezen met grote stralende ogen. Ik herkende mijzelf er nog wel in maar toch zag ik er anders uit. Mijn ogen stonden iets dichter bij elkaar dan in t echt en mijn gezicht had een iets puntigere vorm richting mijn kin. Soort van elf/buitenaards? Daar was ineens een stem in mij, eentje die even vreemd als vertrouwd was voor me. Eentje die ik moest volgen en vertrouwde maar aan de andere kant mijn leven lang niet had gekend en dus niet zeker wist of ik mij er wel aan over kon geven. Toch wist ik zeker dat dit mijn ziel was. Er was geen twijfel over. Het WAS gewoon. (moeilijk uit te leggen!)Mijn ziel zei: ‘’ Al het andere vergaat, maar ik ben en ik blijf ik ga nooit bij je weg welke vorm je ook aanneemt. Ik ben jou.’’ 

Ik wilde zo graag mijn ogen sluiten want inmiddels zag ik mijn gezicht weer zoals ik er nu uit zie alleen was ik stervende. Het was een vreselijk gezicht mij zo te zien, bloedomrande ogen, wallen en veel rimpels. Ik vroeg me nog af, zie ik er ECHT zo uit? Wat heb ik gemist? Maar ik keek daarentegen ook recht in de ogen, van mijn ziel. Hypnotiserend mooi waren ze. Oog in oog met mijzelf, als vergankelijk mens maar ook als ziel. Ik sloot mijn ogen keer op keer maar daar waren de kleuren patronen die ik niet wilde zien. Dan opende mijn ogen weer en zag ik mijzelf weer in de spiegel. Ik heb uren gehuild onophoudelijk (het werden uiteindelijk 7 uur totaal). Het werd me duidelijker. Als ik vocht en mij verzette tegen het leven/mijzelf was de kamer waarin ik lag gevuld met dood en kou. Ik rook de geur van dood en oude vervlogen tijden, de muren en alles in de ruimte was kil en er waaide een ijskoude wind. Ik vergeet nooit meer die koude tinten, alsof alle warme tinten uit de kleuren van de kamer waren gehaald het was nog net geen zwart wit. Als ik me overgaf, kwam er ontspanning kalmte en een hele andere blik in mijn ogen. Maar vocht ik dan kwam er een onbeschrijflijke angst en onrust in mij en zag ik weer mijn zieke gezicht in de spiegel. Nu wist ik het zeker, ik wilde naar huis, naar mijn kinderen naar mijn man maar er was geen ontsnappen aan. Mijn ziel zei me: ‘’ One way or another het is het zelfde. Er is geen verschil! Als je je ogen sluit en je geeft je over ben ik er om je erdoor te leiden. Als je ze open houdt ben ik er ook. Ik ben er ik ga niet weg. Waar ben je nou zo bang voor? Geef je over wanneer is het klaar met vechten en ellende? Wanneer zeg je HET IS GENOEG ik kies er nu voor mij over te geven.’’Ik schreeuwde terug: ‘’ Ik ben bang voor jou ik vertrouw je niet hoe weet ik nou dat ik je kan vertrouwen? Hoe geef ik mij dan over, ik weet niet wat dat is hoe moet ik dat dan doen?’’ Waarop mijn ziel antwoordde: ‘’Ik ben/was er altijd en je kon mij altijd vertrouwen je besloot alleen dat niet te doen en de verbinding te laten verbreken en je hoofd te volgen. Als het je niet lukt om over te geven aan mij waarom dan niet gewoon overgeven aan het feit dat je je niet kan overgeven aan mij?’’ Stiekem moest ik ook weer lachen. Hoe simpel was het???!

Ik ben ongeveer 2 keer naar het toilet gegaan. Op het toilet bleken de wandtegels marmeren lijntjes te hebben die oplichten. Een kind en een moeder die elkaar met gezichten aankijken. De dag erna heb ik geprobeerd het terug te vinden in de patronen en inderdaad ik kon het vinden maar er waren zoveel meer lijntjes en die waren niet verlicht geweest, dus duidelijk was dat deze afbeelding speciaal voor mij zichtbaar moest zijn. Het proces ging verder. Keer op keer wisselde verzet en overgave zich af. Telkens als ik mijn ogen open deed bedacht ik me: oja..weer die grafkamer, weer die grafgeur, en moest ik lachen om mijzelf. Langzaam kwam er wat ontspanning in het proces. Zo ging keer op keer van voor af aan in de herhaling met verschillen in thema’s en het ene inzicht na het andere alle vragen die ik had kon ik stellen en ik kreeg heel helder antwoord, het klopte gewoon allemaal. De missende informatie waar ik mijn hele leven al naar op zoek was, was ineens beschikbaar VOLLEDIG. Ik besefte al kijkende in de spiegel dat ik mezelf zag vergaan (maar mijn ogen/ziel bleven). Ik was aan het sterven. IK voelde me ook echt op een sterfbed helemaal alleen. Ik dacht: zo voelt het om dood te gaan en dacht meteen aan mijn lieve moeder die ik heb zien sterven. Dat was het moment dat de begeleider naast mij zat en ik zijn hand vroeg zodat ik niet alleen was. Ogen open, starend naar plafond, ogen dicht een stem die zei: ‘’goedzo laat maar los, laat maar gaan’’  Ogen open: oja grafkamer/grafgeur. Ogen dicht:''laat maar gaan. Geef maar over''. De patronen verdwenen als ik mijn ogen sloot. Het waren slechts nog kleuren die langzaam voorbij trokken. Ik voelde het leven uit me trekken, en ik besefte dat dit echt is hoe het is als je sterft. Doodsangst om maar niet de controle te verliezen die ik mijn hele leven al bezit. Dezelfde doodsangst die mij mijn leven lang al laat voelen dat ik in een grafkamer aan het sterven ben dat alles koud en kil is en die angst mij vooral belemmerd te VOELEN. Nu ik door dit proces heen ging MOEST ik voelen wat ik al die jaren van intentsief therapeutisch helen alsnog had weggedrukt. Mijn hoofd was nu uitgeschakeld. Keek toe maar mijn ziel/stem had de leiding. Weer die stem: ‘’Kies maar, wanneer is het genoeg? Je hoeft je alleen maar over te geven. Weer ogen open ik wilde zo graag vechten. Huilen, shaken, verzet, overgeven.

Mijn hoofd begon ook te spreken tegen me. Doordat mijn hoofd een stap op zij had gedaan en toe moest kijken kwam het besef dat dit mij het leven ontneemt in alle pracht. Dat het mij gevangen had gezeten dat ik zo niet kon leven, slechts constant stervende was. Mijn hoofd had spijt en beloofde me ermee te stoppen en zich over te geven. Beloofde mijn ziel om voortaan samen te werken ten dienste van mij/mijn ziel in plaats van mij te regeren en daardoor te zorgen dat ik NIET kon voelen. Ik zag met mijn ogen dicht hoe mijn hoofd zichzelf uitschakelde en beloofde terug te komen maar dan new and improved. Soort van explosieven en blies zichzelf op. Moeilijk in woorden te omschrijven. Nadat ik losliet en het leven uit me voelde trekken stierf ik maar meer dan dat! Ik bleef! Ik was er nog. Er hield niets op! Weer was er verdriet en het proces herhaalde zich. In veel verschillende fases ben ik gestorven. Golfbewegingen. Steeds keek ik weer in de spiegel bang dat ik weg zou zijn. En dan spraken mijn ogen: ‘’Ik ben er nog, ik ga niet weg, ik blijf altijd bij je.’’ 

Ik sprak met mijn kinderen, mijn man mijn vader en moeder en vele anderen. Overal kwamen de OGEN terug de mensen hadden allemaal zulke grote diamanten ogen en ik kon door die ogen hun ziel zien in plaats van hun menselijke vergankelijkheid. Alle oordelen vielen weg. Doordat ik mijn eigen diepste pijn voelde, voelde ik die van iedereen en begreep ik ineens waarom ze vaak zo hard zijn en zo raar doen. Hun/mijn pijn ging door merg en been en ik had zoveel compassie en respect ineens voor iedereen, zelfs de mensen die mij in mijn leven het meeste pijn hebben gedaan kon ik nu zien voor wie ze zijn. En begrijpen dat het hun weg is die ze moeten gaan om uiteindelijk zichzelf ook weer te ontmoeten en te kunnen zien wie ze zijn. Ik was zo dankbaar dat ik dit nu mocht ervaren bij mijzelf. Ik wist zeker dat mijn leven NOOIT meer hetzelfde zou zijn. 

Ook kwam het overgeven aan de mannelijke energie in mijzelf aan bod. De patronen die ik zag als ik mijn ogen sloot waren abstract, mannelijk. Ik was er extreem bang voor. Achteraf begrijp ik niet meer zo goed waarom want ik zag geen enge of nare dingen! Het waren eigenlijk mooie kleuren maar het was een soort hologrammenwereld en ik vond het zo mechanisch. Soort van hypnotiserend, meeslepend. De mannelijke begeleider van de ceremonie had tijdens mijn hele reis al een soort van door mij heen gespookt. Alles in mij wilde hem vragen om hulp en steun. Maar ik was bang durfde niet. Zoals ik bang voor alle mannen in mijn leven ben geweest. Ik ben van kleins af aan gewend mishandeld te worden door mijn vader. Ik ben misbruikt geweest (niet door mijn vader). In latere contacten met mannen kwam mishandeling en misbruik terug of negeerden ze me als het op gevoel aankwam (mijn eigen reflectie) en communiceerden ze niet met me of wilden uiteindelijk iets van me maar zien mij niet echt om wie ik ben. Ik besefte dat dat ook het beeld is wat ik van mijn eigen mannelijke energie heb waardoor ik mij er niet aan over wilde geven. Ook daar vocht ik tegen en ik werd misselijker en misselijker, ondraaglijk werd de angst en het verdriet. Ik hield het niet meer en huilde hardop. De mannelijke begeleider kwam bij me zitten. Hield me stevig vast en nog belangrijker IK liet me vasthouden en ik snikte het uit. De stem in mij zei: ‘’Geef je maar over voel maar hoe het is dat iemand/een man er echt onvoorwaardelijk voor je is, puur om je te steunen en helemaal niets van je wil’’. Ik vergeet nooit meer hoe dat voelde. Ik voelde mij geborgen, veilig, geliefd en alles tegelijk op een level dat ik nooit ervaren heb. Later zat ik rechtop op een divan verloren voor me uit te staren kwam hij weer naast me zitten. Legde zijn hoofd tegen mijn hoofd en sloeg een arm om mij heen. Zelfs de traan die op mijn arm viel merkte hij op en veegde hij zachtjes weg. Het gevoel wat het me gaf was zo fijn ondanks dat ik me zo vreselijk verloren voelde. Graag had ik dat van mijn vader ontvangen toen ik kind was. Het is niet zo dat ik dit soort liefde nooit heb gekregen of krijg in mijn leven maar IK kon het niet ontvangen. Ik kon me niet overgeven. Ik kon het niet voelen.

Ik kon tijdens de reis geen houding aannemen die lekker lag. Ik was me extreem bewust van elk celletje in mij wat verkrampt was. Meer en meer kwam ik in ontspanning liet ik de mensen los waarmee ik vast zat in patronen en meer nog die IK vast hield in patronen! Werkelijk alles wat ik nog niet kon oplossen tijdens afgelopen jaren van helen werd opgepakt en losgelaten. De perioden van vechten verminderden en de perioden van overgave kregen de overhand. Ik bleef huilen zoals ik nog nooit gehuild heb. Echt vanuit diepe pijn en het zo lang al niet kunnen voelen. Alles wat me tegen hield te voelen heb ik eruit gehuild. Voor mijn gevoel bleef ik erg lang in die staat. De begeleidster kwam nog even bij me zitten en ik zei tegen haar dat ik zo moe was, zo ongelooflijk moe. En ze zei me precies hoe het was. Moe van al die jaren vechten. Alleen al mijn liggen was vermoeiend ik voelde de vermoeidheid in elke cel. Anderen aten al lang en liepen rond maar ik was nog steeds diep in mezelf gekeerd. Praten, waar ik een ster in ben, lukte me ook niet. Woorden waren niet nodig. Ik kon ook absoluut niet eten. Een paar hapjes kracker en drie lepels soep. Pas de volgende ochtend weer voorzichtig een broodje. Die avond ben ik de mooie tuin nog even in gelopen. Ik dacht dat ik de nacht wel zou slapen want ik was zo intens moe. Maar dat gebeurde niet. Keer op keer keek ik die nacht weer in de spiegel. En soms veranderde mijn gezicht weer. Steeds als ik keek hoorde ik: ‘’ja ik ben er nog! Ik blijf’’. Het was vermoeiend maar toch kon ik de volgende ochtend na 27 uur geen slaap gehad te hebben nog naar huis rijden.

Eenmaal thuis is het leven totaal anders. 180 graden gedraaid en zal nooit meer hetzelfde zijn. Het opvallende is dat het proces thuis gewoon doorgaat. Maar nu met de doorslag naar OVERGAVE. Iedere situatie in het leven is nieuw voor me. De stem is er nog steeds. Ik voel me voor het eerst in mijn leven bewoond? niet meer alleen? Ik kan het niet zo goed woorden geven. Het is een gevoel. Alsof lichaam ziel en geest nu samen zijn? De inzichten blijven binnen stromen en de stem die in mij is blijft antwoorden op alles!

Het verloop en de inzichten vanaf nu zal ik in een vervolg artikel delen.

Dank voor het meekijken/lezen!

 

 

 

Reacties

Allereerst spijt het mij dat we gescheiden werden.. dat ik deed alsof je niet bestond en uiteindelijk echt vergat wie je was.Toen ze me vertelden wat ze van me vonden, toen ze mij afleerden te doen wat goed voelde in mijn ogen. Dat ik niet mocht spreken wat mijn hart uitschreeuwde.Stil moest zijn. Mij moest schamen als ik danste, en muziek niet behoorde tot wat goed was voor mij. Dat ik niet mocht tekenen zoals ik dat nodig vond. De muziek, en potloden en kwasten inruilde voor verveling en vervelend zijn. Dansen een straf werd.Het werd duidelijk dat ik een gevangene was in een wereld die bestond uit leugens vervormd tot waarheden. Dat God een naam had, en een of andere jaloerse god was die allerlei voorwaarden aan liefde had gesteld. Men je alleen liefhad als je deed zoals hij zei.Het spijt mij dat ik je de mond snoerde, en vervulde met angst. Dat ik niet in je geloofde en jouw schoonheid verstopte achter lelijke maskers en je rollen liet spelen. Je tranen niet droogde al die jaren en het alleen maar erger maakte.Het spijt me dat je niets goed kon doen in mijn ogen. Dat je niets anders wist dan dat voelen PIJN betekend waardoor je je hart afsloot voor alles en iedereen en het onmogelijk werd om echt te houden van. Dat ik je liet pesten, slaan, en je tenslotte zelf ter dood veroordeelde omdat je volgens mij zo schuldig was als het maar kon aan ALLES waar je maar schuldig aan kan zijn. Het spijt me dat ik degene was die je dat aandeed. Bedankt dat je niet opgaf van mij te houden, en stilletjes wachtte tot ik dit alles inzag ik je weer zou willen zien. Dat je in mij geloofde, voor me opkwam, mij diep van binnen bleef verlichten zodat ik zou zien waar mijn pad was. Bedankt dat je uiteindelijk tot mij doordrong en mij kon overtuigen van wie ik ben. Dat ik niet bang hoef te zijn en mag spreken. Dat jij mijn kwasten bewaarde en mijn zwart witte hart beschilderde met de kleuren van het leven. Mij langzaam in beweging bracht en liet dansen. Mijn tranen droogde maar vooral liet stromen, omdat het mocht en mij leerde dat voelen niet alleen maar pijn is. Dat je mijn scherm van angst en schuld wegnam zodat de mooie dingen mij eindelijk bereiken kunnen. Bedankt dat je mij, MIJ laat ZIJN. 

Reacties (1)

Cirkels

Serieus? Ik zie het overal om mij heen, vele mensen van wie ik zielsveel hou zie ik worstelen met een en het zelfde iets. Cirkels. Ze lijken er zo van te houden, maar het maakt ze tegelijkertijd kapot. Nog ff en mijn halve vriendenkring ligt volgens mijn begrippen tussen zes planken.
Als zich een rode draad in je leven heeft ontwikkeld en je blijft op alle vlakken in je leven in de zelfde circel, en je hebt alles geprobeerd, anders denken, tegen jezelf zeggen kom doe is normaal en het wegstoppen, vluchten, als het even goed gaat denken zie je wel en vervolgens nog keihard verder kelderen.
Waarom zou je jezelf dat aan willen doen? Houden ze ervan om zichzelf te martelen???Waarom in hemelsnaam? Hou je van pijn ofzo?Wil je dood?

Kennelijk omdat niet iedereen in de spiegel wil kijken en de verantwoordelijkheid voor wat er in het leven gebeurd alsnog niet direct of pas veel later bij zichzelf gaan zoeken als de gevolgen inmiddels al zover zijn dat alles kapot is en je alles kwijt bent waar je van houdt. Omdat die mensen het nodig hebben om het op een andere manier te leren? Dat is de enige reden die ik nog redelijk vind om te bedenken.
En dan kom ik voorbij in dit verhaal, ik wil dat zo graag voorkomen! Want ...(goede reden) MIJN manier werkt ECHT!
Zo graag wil ik ze vertellen wat ik zie en hoe ik het zie en hoe ze de pijn kunnen verlichten en dat het beter met ze gaat. Omdat ik het naar eigen ervaring zo heb gedaan en een totaal ander mens ben geworden. Dus dat wil ik ook voor de rest van de wereld. Het is immers zo simpel hoe stom kunnen ze zijn dat ze dat niet zien?
Maar! Als het mij zo raakt dat die mensen niet op pakken wat ik ze voorschotel (vaak vragen ze mij er ook om) dan moet ik in dit stuk dus ook in de spiegel kijken want wat zegt dat over mij?
Want weet ik het dan beter? Wie ben ik meer dan dat zij zijn? Als ik het zelf kon waarom denk ik dan dat ik hen moet helpen? Wat is het in mij dat ik dat maar blijf doen? ……..ik baal een beetje van het antwoord…..:

Cirkels! Ik doe het weer! En weer en weer en weer raakt ik moe en gefrustreerd bij het zien van mijn geliefden en dat mijn WOORDEN niet echt binnenkomen bij ze.
Hmmmmm, ik doe dat mijn hele leven al. En steeds maakt het mij moe en doet het mij pijn. Hou ik van pijn ofzo???ben ik graag moe????Waarom zou ik mezelf willen martelen?
En ik maar denken dat de mensen mij leeghalen en ik me daarna een dag overreden door een trein voel. Ik kon mijzelf in dit verhaal maar niet vinden de laatste tijd.
Het zo subtiel dat ik niet door had dat ik het nu ook nog steeds zelf doe.
Want de laatste tijd geef ik geen ongevraagde raad en hou ik steeds vaker mijn mond als ik voel dat ik niets moet zeggen. Maar dat is meer omdat ik beredeneerd heb dat ik dat beter niet kan doen. Alsnog geef ik dan ondanks dat ik geen woorden meer weggeef WEL mijn energie weg in plaats van mijn gevoel door te laten komen en iets te zeggen of niets te zeggen op basis van gevoel. Want ik ben alsnog in mijn hoofd die ander aan het beoordelen en aan het overdenken hoe die ander het eigenlijk wel zou kunnen doen. Dan heb ik nog wel niets gezegd, maar het principe is toch hetzelfde en daar lekt mijn energie naar toe. Het zegt dus over mijzelf dat een deel van mij het altijd beter denkt te weten en zich niet kan overgeven aan de flow, aan wat mijn essentie voor mij in petto heeft in het leven. Bedenkt hoe het zou moeten. Net zoals ik dat voor anderen doe, zelfs al zeg ik niets. Terwijl als ik mijn gevoel zou laten doorkomen ik er gewoon vrede mee kan hebben als ik niets zeg omdat ik weet dat de ander het zelf kan en moet ervaren of dan kan ik iets zeggen wat ECHT raakt en binnenkomt. Maar...dat doe ik niet.... Waaaauuuuwww ...Mijn eigen cirkel! Er is dus een halve vriendenkring voor nodig die bijna dood tussen zes planken ligt om MIJ bewust te maken van deze cirkel. En nu moet ik heel hard lachen om mijzelf!




Reacties (1)

Tijdens mijn innerlijke processen en groei, heb ik soms ineens dat dat stuk waar ik op dat moment mee bezig ben ineens HELDER is. Dat zijn ook momenten waarvan ik denk, dit moet ik delen.Deze week was er zo’n moment. Het was in eerste instantie een flits, een helder iets waar ik pas later op de dag in gesprek met mijn vriendin Dore woorden aan gaf. Ik wil het dan ook delen.Alsnog is het zo dat dit iets is vanuit mijn stuk nu en vanuit mijn heldere inzichten. Of het voor een ander net zo werkt op dit moment is altijd de vraag!Verder gaat het leven dieper en is er meer dan alleen maar deze beperkte uitleg aan dit onderwerp, maar wat ik wil is slechts vanuit deze inzichten een licht werpen op dit puzzelstukje. Woorden beperken die grootsheid van de hele puzzel, maar voor alsnog is dit de meest gangbare manier om dingen te delen met de rest van de wereld. Hierbij dus weer een klein stukje puzzel van mij:

Eerder in deze afgelopen weken kreeg ik ingevingen, inzichten vanuit mijn hart.Deze inzichten onderscheiden zich van inzichten uit mijn hoofd doordat ze briljant simpel zijn en toch zoveel zeggend.Het inzicht wat betrekking had op wat er de laatste tijd in mij speelt en omhoog komt is : Vul het leven met jezelf in plaats van jezelf met het leven te vullen.Ik was in eerste instantie opstandig, omdat meestal als ik dit soort inzichten krijg ik voel dat het zo resoneert met mij maar ik totaal niet weet HOE het toe te passen. Daar wordt ik dan een stampend ongeduldig kind van wat perse NU wil weten hoe en wat precies tot in detail! Suuz wil altijd alles snappen. EN WEL METEEN! Owee als ze iets niet snapt! Maargoed, ik vroeg mezelf dus af HOE dan het leven te vullen met wie ik ben? Doe ik dat dan al niet? En zo nee, hoe dan wel? Wie ben ik dan? Hoe voel ik dan wie ik ben???Grrrrr de opstandigheid werd groter en groter en ik voelde mij depressiever en ellendiger worden. Dat is wat er dus gebeurd als suuz dingen probeert te grijpen en onder controle wil hebben. Precies het tegenovergestelde van wat ik wil gebeurd er dan. Ik vroeg me dus af hoe ik het leven vul met wie ik ben, en ik kreeg een ingeving zo van altijd te doen wat in je op komt als eerste. Tja, opstandige suuz wist daar natuurlijk wel een argument tegen op te werpen.O dus als nu in mij opkomt dat ik per vliegtuig nu naar Spanje wil vertrekken dan KAN DAT ZOMAAR….Ofehhhh als nu in mij opkomt dat ik de hele dag wil slapen dan doen we dat maar???@%#@!! Zo werkt het leven toch niet?Zucht…tja…that’s me…dat IS Suuz… Of toch niet????BEN ik dat werkelijk? 

Verderop in de week kwamen er wat nieuwe inzichten, zoals de meesten van jullie weten krijg ik veel info door middel van beelden.

Ik zag nu een grote reuze suuz/energie en een klein donker miere/suuzje twee van MIJ dus. Wat een contrast. In de beeldenfilm werd duidelijk dat ik bij mijn geboorte een id-ENTITEIT creëerde die gevoed werd en gedijde op gedachten en emoties van mijzelf en mijn omgeving. Hoe meer die entiteit gevoed werd hoe groter het werd, en hoe meer ik mijn reuze-energie vergat en mij ging Identificeren met de entiteit van emoties. Uiteindelijk WERD ik, die entiteit. Mijn ouders noemden haar Suzanna aka Suuz. Ze werd gevoed met emoties als, schuld, spijt, onzekerheid, angst. Ze werd groter en groter. Ze vergat dat ze ergens al een grote reuze energie IS en ging volledig op in haar rol als Identiteit.  Groter en groter groeide ze.Iedere keer dat dat energieveld gevoed werd met emoties werd ze groter. Toch zag ik haar in dit beeld maar als een klein miere suuzje.Ik begreep daaruit dat dat zo klein geworden was doordat ik tijdens de zoektocht naar MIJZELF steeds meer emoties had losgelaten en opgelost en in feite deels gestopt was deze identiteit te voeden. Daardoor werd ze kleiner en kleiner.Ok maar hoe kan ik dat dan weer helemaal terug draaien? Hoe kan ik die reuze energie dan weer zijn i.p.v. van dat inmiddels kleine miertje? Want het maakt niets uit of je groot bent als die entiteit, of een klein miere energietje, zodra je je namelijk weer identificeert met die entiteit VOEL je je ellendig en ben je jezelf kwijt.Het beeld gaf antwoord op mijn vraag :HOE kan ik de reus weer zijn die ik eigenlijk ben? ‘’Simpel! Dat BEN je al! Als je beseft en bewust blijft dat je je EMOTIES niet BENT! Dan ben je automatisch JEZELF.Wees je er bewust van dat je je emoties niet bent, je ERVAART ze, je bent ze niet!’’Ok, dat vatte ik. Hoe ik het leven moest vullen vatte ik nog steeds niet, dus dat liet ik maar los, ik besloot me maar gewoon te gaan focussen op het feit dat ik met dus nog meer bewust mocht gaan zijn wanneer ik mij aan t identificeren was met mijn emoties (miertje)i.p.v. ze gewoon te ervaren!

Toen ik dus maar losliet dat ik er gewoon verdorie niets van snapte om het toe te passen in mijn leven, ging ik mij alsnog ellendiger voelen.Ik stond op als een wrak, voelde mij overreden. Als klap op vuurpijl ook nog vette file toen ik mijn dochter naar school bracht en ook nog file terug naar huis terwijl ik die ochtend juist weer een consult had (dat waar ik het leven mee kan vullen, dat wat IK kan bieden aan het leven). Toen ik opstond voelde ik al, dat ik zo geen fut en geen kracht had en dat ik wilde afbellen. Toen ik in de file zat des te meer. Ik besloot dus ook niet te gaan. Tot op dat moment in de auto, het beeld van reus en miertje weer oppoptje. (ik realiseer me nu net dat als iemand mij niet goed kent en dit leest mij waarschijnlijk echt voor gek aan t verklaren is hahaha het is allemaal te grappig om te verwoorden!!!)Goed het beeld van reus en miertje popte dus weer op, en ik hoorde mijzelf zeggen, ‘’neem je de beslissing om je consult af te zeggen nu vanuit je emoties (miertje.Id-entiteit) of vanuit dat wie je BENT?’’

………zucht………….

En toen viel ie helder! Ja hoor ik wilde gewoon weer mij laten overspoelen (vullen) door het leven precies op het moment dat ik het LEVEN zou gaan vullen met wie ik ben (consulten geven, mensen helpen).Yeahhhh…een aanknopingspunt om te gaan toepassen in mijn leven, eindelijk een clou van …HOE DAN??!!!Dus ik besloot toch te gaan. Ik voelde me ook meteen veranderen, nog steeds niet euforisch jippie maar wel ruimer! Uiteindelijk had ik nog tijd voor een kopje koffie voor mijzelf en was ik tien min eerder klaar dan ik gedacht had. Zo werkt het dus echt.

Tot zo ver mijn ervaringen die de aanleiding gaven tot de inzichten die hier onder  gaan volgen:

Heel helder stroomde de info verder binnen. Een id-entiteit creëren doen we allemaal.We creeeren vanaf onze geboorte een veld van energie wat we voeden door impulsen gedachten emoties vanuit onszelf en het beeld wat onze omgeving ons schetst van onszelf.Deze entiteit gaat leven, en we vergeten dat we gewoon ZIJN, i.p.v. dat onze (ouders, school, vrienden, en wijzelf) emoties bepalen wie we zijn.Toen viel me meteen de heldere ingeving binnen, dat hoe ik mijn entiteit negatief had gevoed met spijt, schuld, niet goed genoeg zijn er ook een andere kant van de medaille is!Iemand kan ook geboren worden met een fantastisch rustige vredige omgeving, ouders die hem/haar de lucht in prijzen. Allerlei complimenten geven, over het paard tillen, verwennen, veel liefde geven. En misschien niet eens zo extreem in uitersten, maar gewoon een rustige gezellige jeugd.Zo iemand kijkt terug op zijn jeugd, als warm, er was ruimte voor mij ik heb een fijne jeugd gehad. Betekend dat dat diegene wel zijn Reuze energie heeft weten te behouden en geen id-entiteit heeft gecreëerd? Nee!Diegene heeft net zo goed een id-entiteit die in dit geval gevoed wordt met complimenten, bevestiging van anderen, dus (positieve) emoties. Die entiteit heeft dus ook emoties nodig om in stand te blijven, zij het dan fijnere emoties dan Spijt, schuld, of wat dan ook…emoties blijven emoties… alleen net de andere kant van de ERVARING/medaille.

Goed, ervan uit gaande in dit puzzelstuk dat iedereen dus zijn reuze energie vergeten is en zich geïdentificeerd heeft met een veld energie van emoties, begin ik ook te begrijpen hoe psychologie, alle andere therapieën en alles wat betreft OMVORMEN van gedachten/emoties betreft!Iets wat ik altijd al voelde maar mijn vinger er niet helemaal op kon leggen komt nu helder in mij op. Dit onderstaande is gewoon geschreven vanuit mijn helderheid en in alle respect naar alle therapieën die er zijn!Niets is voor niets, en die therapieën en behandel methoden zijn er ook om een reden. Ik kom alleen met een ander stuk van de puzzel, niets meer en niets minder.

Stel, iemand heeft zo n identiteit als ik, gevuld met schuld en spijt, gevoed door schuld, spijt en ellende, die wil zich blijven voeden daarmee. Merkt uiteindelijk wel dat het niet erg goed met haar gaat en voelt zich ellendig. Gaat naar een psycholoog, of een andere therapie die gericht is op je gedachten/emotie patroon te doorbreken en te veranderen. Leert hier dat gedachten/emoties van negatief naar positief omgezet kunnen worden (blijven emoties alleen andere kant van medaille/ervaring) zal die entiteit daardoor dus stoppen te voeden met schuld en spijt en negatieve ellende, en gaat dit entiteit dus voeden met vreugde, positieve emoties. Je gaat er ANDERS door in het leven staan dat zeker! De entiteit zal inderdaad veranderen van negatief naar positief, maar het blijft een emotie/gedachtenveld het is niet WIE JIJ BENT.

Alsnog BLIJFT de entiteit in tact alleen wordt nu gevoed met andere emoties en gedachten! Nog steeds ID-entificeert de persoon in kwestie zich met iets wat hij of zij NIET is. Je BENT niet niet je gedachten en emoties. Ook de positieve niet! JE BENT AL GEWOON!De persoon gaat zich beter voelen omdat hij juist nu de andere kant van de medaille ervaart. Gaat anders in het leven staan. Want het is een verlichting als je je niet meer ellendig voelt, en je Identiteit kan vullen met positieve dingen! Dus denk je dat je je de juiste weg hebt genomen.En dit is ook zo! Namelijk om echt bij JEZELF uit te komen zul je moeten ervaren wat het is beide kanten van de ervaring te ervaren.Zo werkt het ook net andersom.

Begin je dus dit leven met een positief gevulde ID-entiteit en heb je (bijna) alles voor elkaar in het leven, goede jeugd, goede baan, mooi huis, gezond, alles is af?Dan zul je uiteindelijk toch ook uitkomen bij de andere kant van de ervaring.Je zult een opening hebben waardoor in je latere leven toch iets gaat knagen wat je herinnert aan het feit dat er iets niet klopt! Dat je niet compleet bent, dat je niet bent wie je bent! (dat je alsnog niet je reuze energie BENT, maar je je geïdentificeerd hebt met iets wat je denkt dat je bent). Je zult op dat kantelpunt de andere kant van de medaille gaan ervaren en je ellendige en leeg gaan voelen, omdat iets in jou je verteld dat je je focust op iets wat je niet bent.

Ben je je leven gestart met een negatief gevulde ID-entiteit zal er uiteindelijk een punt komen in je leven waardoor je voelt dat er iets niet klopt.Ik riep namelijk al vanaf heel klein, DIT BEN IK NIET! Ik ben diep van binnen ANDERS dan dat ik mij gedraag! En dan ga je op zoek naar middelen om het knagende gevoel op te vullen, doormiddel van positieve gedachten en anderen vormen. Uiteindelijk is het allemaal 1 pot nat. Het creëren van IETS wat je NIET bent.Je bent niet je EMOTIES en gedachten, of ze nou positief zijn of niet. Je bent niet wat je ouders jou en je jezelf wijsmaakte. Je BENT gewoon! Je kunt het leven pas vullen met wie jij bent, als je eerst weet wat je NIET bent.Ik vulde mijn leven met mijn gedachten entiteit, met mijn emoties die mij overspoelden en bepaalden hoe ik in het leven zou moeten staan. Wat er bij mij past en wat er niet bij mij past. Wat ik wel en niet kan. Wat ik wel en niet zou moeten doen.Ik wist het al, altijd al. Alleen hij valt nu helder. Het voelt raar en eng, om vanuit zo’n beperkte identiteit, naar je grootsheid, en reusachtige energie terug te keren en vanuit daar te gaan leven. Door gewoon TE ZIJN! Ook ik ben er nog niet geheel uit, zoals ik al zei hij valt hier nu net echt pas helder of toch niet? :-)

Tot zover, wordt vervolgd!!

Suzanna

Reacties

Wat er in je is, zal zich zichtbaar maken in je leven. Klinkt als magisch, als iets wat eigenlijk niet mogelijk is.We ervaren dit meestal als alles behalve magisch, omdat de meesten van ons verdeeld zijn in zichzelf en deze verdeeldheid zich ook uit in het leven van ons.Het is dus vaak meer ellende dan iets waar we van kunnen genieten in ons leven, wat iets zegt over wat er voor ellende IN ONS is.Maar het kan wel magisch worden, als we aannemen (en ik heb er voor mijzelf genoeg bewijs voor ervaren) dat ons leven 1 grote spiegel is van onze innerlijke wereld, dan hebben we de sleutel om onze werkelijkheid (leven) te veranderen.

Ik neem een aantal voorbeelden: Ben je verdeeld in jezelf, voer je een innerlijke strijd tussen delen in jou (wat soms niet eens bewust is) zal je leven zich vullen met strijd, strijd met mensen of strijd om dingen die maar niet willen lukken. 

Schat je jezelf waardeloos in, zal je je leven vullen met financiële zorgen en altijd tekort komen aan vanalles.

Heb je erg veel gifstoffen opgeslagen doordat je je niet kan uiten of stop je veel weg, zal je huis er uit zien zoals jouw lichaam en geest er aan toe is. Rommel, vuil en chaos.

Of! Is er zoveel angst in je dat je de controle over alles in je leven wilt behouden en ben je extreem netjes en kun je niets loslaten? Dit zegt alles over hoe onzeker en onstabiel je in jezelf bent.

Hou je niet van jezelf maar leef je vooral in je hoofd en bekritiseer je jezelf voortdurend (ook onbewust) zal je er niet in slagen een goede relatie op te bouwen met wie dan ook. Je zal je kritiek projecteren op de mensen om je heen, niemand is goed genoeg en iedereen heeft wel iets waar je je aan ergert. De mensen die je aantrekt zullen je nooit waarderen om wie je bent, je straalt immers uit dat jij niet voldoet en geen liefde waard bent. 

Heb je jezelf in de steek gelaten (misschien als kind al) en ben je in je hoofd een programma gaan leven i.p.v. je werkelijke zelf in je hart toe te staan. Dan zal je ervaringen aantrekken waar je in de steek gelaten wordt en diepe eenzaamheid ervaren. 

Draag je van kleins af aan (ook onbewust vaak) de lasten van je familie en heb je geen manier weten te vinden deze lasten te uiten of van je af te schudden? Dan zal je het leven als een last ervaren en zal alles zich opstapelen tot je er bij neer valt.

Lieg je tegen jezelf, door jezelf continu weg te cijferen en te verloochenen? Dan zal je mensen aantrekken die dit bij jou doen en zal je je leven als een grote leugen ervaren. 

Verstop je jezelf, durf je niet kwetsbaar te zijn en verschuil je jezelf achter vanalles, dan zal je hoogstwaarschijnlijk veel eten en aankomen, zodat er een zichtbare buffer is tussen jou en de buitenwereld. 

Ben je ergens de communicatie met jezelf (hart) verloren, dan zal zich dat uiten in vooral vanuit je hoofd leven je gevoel af te sluiten, en in communicatie problemen naar de mensen in je leven. 

Dit zijn enkele voorbeelden uit het leven gegrepen, ervaringen uit mijzelf en mensen die ik heb mogen helpen.We zijn geneigd oplossingen te vinden voor de problemen die we ervaren in ons zichtbare leven.

Bijvoorbeeld: Je houdt niet van jezelf. Dit wordt in jouw leven gespiegeld door dat je geen goede relatie in stand weet te houden met een partner. Dan gaan we weg bij diegene en denken dat we niet voor elkaar bestemd waren en gaan op zoek naar een BETERE partner. Vervolgens blijkt diegene ook niet helemaal te voldoen en krijgen we daar ook problemen mee. Dan gaan we weg bij diegene in de overtuiging dat diegene het toch ook niet voor ons was. Zo blijven we de werkelijke oplossing omzeilen. De kern zit hem namelijk in de relatie met onszelf. Zolang die onveranderd blijft zullen we nooit gelukkig zijn, met wie dan ook in ons leven. Er zullen altijd spiegelingen zijn van de verstoorde relatie MET ONSZELF.

Zo is het met alles.Ook met financiële problemen hoe hard dat ook klinkt en hoe ongeloofwaardig het is, als we de waarde bepaling IN onszelf gaan bekijken en bijstellen, zal ons zichtbare leven mee veranderen! Hoe meer onze ZELFwaarde hersteld wordt hoe meer wegen en oplossingen zich zullen aandienen.Het vergt doorzettingsvermogen en vertrouwen om hier in te geloven en niet op te geven. Keer op keer tegenslagen zorgen ervoor dat we makkelijk voorbij gaan aan de KERNoplossing. Waardoor de financiële problemen alsnog voorduren.Net als met relaties, is hier net zo. Zolang we het buiten onszelf zoeken om het op te lossen zal het patroon/spiegel zich blijven herhalen. 

Met zelfverloochening/wegcijferen precies hetzelfde.Altijd afhankelijk zijn van bevestiging van anderen, de mening van anderen zwaarder laten wegen dan die van onszelf. Anderen altijd voor laten gaan is een teken van (en zorgt er meer en meer voor) dat we constant tegen onszelf liegen en onszelf afwijzen. Ons leven en de mensen erin worden een leugen, het is gebaseerd op alles behalve jezelf. Dit patroon is alleen te doorbreken door de afwijzing en leugens naar jezelf op te lossen. Het zal zich herhalen totdat je door hebt dat JIJ degene bent die liegt en jezelf afwijst. 

Ben je te dik, dan lossen we het op door te sporten, minder te eten. Toch gaan we hier weer VOORBIJ aan de kern! 

In al deze voorbeelden is 1 kern aanwezig namelijk de relatie met jezelf.

Onbewust door de jaren heen (door opvoeding, familiepatronen, trauma, geloofsovertuigingen en veel meer redenen) heb je meer en meer delen van jezelf verstopt of afgewezen. Toen je geboren werd was je heel (soms zelfs niet eens maar in dit artikel ga ik daar even vanuit) en door reacties van mensen om je heen, gebeurtenissen, en alles wat ik hierboven noemde ben je delen van jezelf gaan amputeren/verstoppen. Delen die je niet meer wilde voelen. Overleven heet dit.Deze delen verzegelde je en ze konden geen deel meer uit maken van wie JIJ in de kern bent. Na jaren van ervaringen en overleven, ben je uiteengevallen in heel veel delen energie. Dit zal zich uiten in je leven, patronen/spiegels zullen zich manifesteren waardoor jij kunt zien waar de verdeeldheid IN jou zich bevind.

Als dit weet kun je dus gaan letten op wat er in je leven gebeurd en hierdoor heb je het gereedschap om te weten wat voor werk er IN jou aan de winkel is.

Tekenen van uiteengevallen delen (verdeeldheid) in jezelf:

Gezondheidsproblemen, lichaam vertelt je dat je niet HEEL bent.

Geestelijke problemen, je geest verteld je dat je niet heel bent.

Relatieproblemen (ook ouder/kind, vriendschappen).

Strijd in je leven, dingen gaan moeizaam of lukken maar niet.

Geraakt zijn door iemand of iets wat er gebeurd (altijd een spiegel van iets in jezelf)

Niet verder te komen, patronen die zich herhalen waardoor het echt gaat opvallen dat dit jou altijd overkomt. (rode draad in je leven).

Ouder zijn van een kind met een gedrags’’probleem’’ (ik noem het zo, maar het is geen probleem in feite) Kinderen spiegelen als geen ander jouw delen! 

Raakt je kind je keer op keer, herken je de emoties van hem of haar uit jouw jeugd/verleden maar denk je daar allang bij jezelf overheen te zijn? Je bent bijvoorbeeld heel hard aan de slag geweest voor jaren met jezelf en je weet beter. Toch, als je kind je raakt ligt de emotie niet alleen bij het kind. Waarschijnlijk is het toch goed om te kijken WELK deel van jezelf je theoretisch wel begrijpt, maar toch nog niet hersteld hebt in de kern. Ergens spiegelt het kind ook JOUW communicatie met dat zelfde deel in jou.Weten dat het anders kan, en op verschillende lagen iets opgelost hebben, betekend nog niet dat de kern die onder die lagen zit is opgelost. Ik spreek uit ervaring.

Nu je weet hoe t werkt, daag ik je uit te gaan kijken wat je in jouw leven ziet, waar de knelpunten zitten. Zodra je het doorhebt en de relatie met jezelf hersteld (hier zijn een aantal gereedschappen voor en als je er meer over wil weten kun je contact met mij opnemen) zal je leven vrijwel meteen reageren daarop.

Zelfs de onmogelijkste situaties heb ik mogelijk zien worden en zien veranderen als mensen de kern in zichzelf gingen herstellen. In mijn eigen leven gingen dingen die ik al jaren wilden maar niet wilden lukken pas stromen toen ik in de kern de relatie met mijzelf had opgelost. Ik begreep het maar niet, ik was toch al zover? Ik wist toch beter? Had al zoveel opgelost! Klopt, ik had lagen opgelost, de kern kwam daardoor bloot te liggen, en pas toen ik dat begreep werd alles anders.

Reacties (2)

 

Omdat ik de laatste tijd steeds meer in contact kom met mensen die last hebben van entiteiten/geesten/spoken en ander gespuis, wil ik hier toch aandacht aan besteden in dit artikel.

Dit onderwerp is niet algemeen geaccepteerd de meeste mensen geloven er niet in. Tot het je overkomt, zelf, of iemand van wie je houdt. Ik heb contact met mensen die voor gek worden verklaard, zelfs medicatie toegestopt krijgen en de stempel psychotisch hebben gekregen! ECHT TEN ONRECHTE! Ik hoop door dit artikel deze mensen een hart onder de riem te steken en ook de taboes te doorbreken.

Onze fysieke (zichtbare realiteit) is niet de enige realiteit die er is. Er is heel veel wat we niet kunnen zien wat ons toch beïnvloeden kan zonder dat we er soms zelf bewust van zijn. Er zijn mensen (waaronder veel kinderen en jonge mensen) die zo open staan dat zij die realiteiten wel ervaren en zien,  en daardoor door artsen psychologen (die alles theoretisch/wetenschappelijk proberen te verklaren) als psychotisch, schizofreen worden bestempeld. Mensen die vreselijk lijden, (als je dit zelf niet hebt meegemaakt kun je je er echt geen voorstelling van maken). Iedere nacht wakker gehouden worden omdat er van allerlei aanwezigheid om je heen is, op je bed zit en ze je aanraken of belagen. Of continu overal gevolgd worden of zelfs overgenomen worden door deze entiteiten waarop je dingen doet die JIJZELF totaal niet zou doen, en dan ook nog niet geloofd worden is het meest verschrikkelijke wat je kan meemaken.

Als jij zo iemand bent en dit leest, weet dan dat je niet verloren bent en dat je niet gek bent maar er echt een uitweg is. Dat soort realiteiten alleen toegang tot je hebben als je niet volledig in je kracht staat. Zoek hulp bij iemand die je niet veroordeeld maar begrip toont. Eventueel kun je contact met mij opnemen. Door te gaan kijken naar de ingangen die jou zwak maken waarop deze entiteiten zich koppelen aan jou en deze van binnen uit te dichten. De enige weg waarop ze jou kunnen belagen of over kunnen nemen is omdat JIJ (degene die jij werkelijk bent op dieper niveau) niet aanwezig bent of maar heel zwak. Als je bewust leert JEZELF door te laten komen en jezelf neer zet in dit lichaam en in dit leven op aarde zal het niet meer mogelijk zijn jou te belagen op wat voor manier dan ook. Ik spreek uit ervaring zowel van mijzelf als van anderen bij wie ik heb gezien dat dit ALTIJD werkt. Daarbij is het ook nog eens goed voor alle andere problemen die je in het leven ondervind en dus zeker een aanrader om in je kracht te komen.

Ben jij zo iemand die dit leest die inderdaad twijfelt aan iemand in jouw leven omdat diegene dingen ziet die jij niet ziet. Denk alsjeblieft na voordat je gaat beschuldigen of oordelen. Wat diegene het meeste zal kwetsen is het ongeloof, het onbegrip, het oordeel. Mocht je meer willen weten, of in ieder geval een andere kant van het verhaal willen horen zodat je diegene juist kunt bijstaan en helpen, dan kun je contact met mij opnemen.

 

Reacties (7)